Artykuł ma na celu zwrócenie uwagi na konieczność koordynacji przekształceń stosunków pracy z dynamiką zmian w strukturze pracy. Rosnąca rola usług, ich złożona struktura, wymaga zmian w prawie pracy, w systemie zabezpieczenia społecznego. Podejmowanie pracy w niektórych ważnych sektorach usług bez tych zmian będzie utrudnione i ryzykowne. Konieczne jest stworzenie instytucjonalnych warunków do większej aktywności z uwzględnieniem zasady wzajemności. Tego nie da się osiągnąć przy utrzymaniu dominacji modelu stosunków społecznych wypracowanych w okresie industrializacji, opartych o zatrudnienie.

Opracowanie zawiera krótką charakterystykę kadr publicznych służb zatrudnienia ze względu na aspekt jakościowy, jak i ilościowy ich funkcjonowania. Autorka podejmuje próbę analizy czynników, od których uzależnione jest prawidłowe wykonywanie zadań służb zatrudnienia. Zalicza do nich: kwalifikacje pracowników publicznych służb zatrudnienia, konieczność ich doskonalenia, a także dostęp do świadczonych przez nich usług poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu zatrudnienia, głównie na stanowiskach związanych z realizacją aktywnej funkcji służb zatrudnienia. Powyższa analiza jest zilustrowana danymi statystycznymi z ostatnich 5 lat. Autorka podkreśla, że zapewnienie fachowości i powszechnego dostępu do kadr administracji pracy powinny stać się jednym z priorytetowych celów władz państwa.

Celem artykułu jest dokonanie przeglądu działalności agencji pracy tymczasowej w oparciu o najnowsze dane za lata 2003-2005, przygotowane przez Departament Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Dane te są ciekawe, ponieważ same agencje pracy tymczasowej funkcjonują na rynku pracy od ponad dziesięciu lat, ale to właśnie w ciągu ostatnich dwóch lat mówi się o prawdziwym zapotrzebowaniu na pracę tymczasową. Powstaje pytanie, czy będzie to trwałą tendencją czy też zjawiskiem, które przeminie.... Pytanie jest o tyle zasadne, bowiem z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie długo oczekiwana ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Na to pytanie i kilka innych odpowiedzi szuka autorka artykułu.

W artykule omówiono wybrane aspekty polityki społecznej Słowenii. Transformacja w Słowenii przebiegała na trzech równoległych poziomach. przekształcania gospodarki socjalistycznej w rynkową, przechodzenia z gospodarki regionalnej na narodową, tworzenia struktur i programów niezależnego państwa. Transformacja słoweńska dzieli się na dwa okresy: powstanie nowego państwa i proces akcesji do Unii Europejskiej. Według danych Eurostatu z października 2006 r. Słowenia w 2003 r. przeznaczyła 24,6% PKB na zabezpieczenie społeczne (średnia dla UE-25 w 2003 r. 28%). Więcej niż kraje UE przeznaczyła na rodziny i dzieci (8,6%, UE-25 8%), opiekę zdrowotną (32,4% wobec 28,3%) i niepełnosprawnych (8,2% przy 8%).