Jednym z ważniejszych celów, które stawiają sobie rządy demokratycznych państw, jest wyrównanie szans edukacyjnych dla dzieci i młodzieży. Obok zabiegów organizacyjnych zmierzających do wyrównania poziomu kształcenia, kształtowania infrastruktury szkolnej umożliwiającej podobne warunki kształcenia, za istotny czynnik uznane jest korygowanie nierówności szans edukacyjnych wynikających z odmienności sytuacji materialnej rodziców. W odniesieniu do studentów najczęściej jest to realizowane poprzez system stypendialny, często uzupełniany przez system preferencyjnych. Dotychczasowa sytuacja dużego zróżnicowania wysokości stypendiów i nierównomierności warunków uzyskiwania stypendiów naukowych jest trudna do racjonalnego wytłumaczenia, choć dla wielu dogodna. Czy jednak tak być powinno?

W artykule, poprzez analizę statystyk gospodarczo-demograficznych i rozwiązań prawnych, pokazano, jak okres transformacji gospodarki polskiej stworzył warunki do wzrostu popytu i podaży kształcenia na poziomie wyższym w naszym kraju oraz jak doprowadziło to do dynamicznego rozwoju niepaństwowego szkolnictwa wyższego w tym okresie. Zaprezentowano również szanse i zagrożenia (te w dużej mierze na podstawie badań własnych autorki) dla tego szkolnictwa w nadchodzących latach

Artykuł poświęcony jest problematyce odpraw pieniężnych należnych pracownikom, którzy kończą swą karierę zawodową, a ich stosunek pracy ustaje wskutek przejścia na emeryturę lub rentę. Przedstawiono w nim przesłanki warunkujące nabycie prawa do odprawy emerytalnej lub rentowej, przewidziane w różnych przepisach prawa pracy, w tym w ustawach szczególnych (tzw. pragmatykach zawodowych). Omówiono także charakter prawny odprawy, jako świadczenia powszechnego, obligatoryjnego i jednorazowego. Wskazano podstawową funkcję odprawy, którą jest złagodzenie skutków materialnych i moralnych w związku z zaprzestaniem przez pracownika aktywności zawodowej. W treści artykułu przytoczono orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz zasygnalizowano istotne zmiany poglądów zmierzające w kierunku liberalizacji i upowszechnienia prawa do odprawy emerytalnej lub rentowej.

Celem artykułu była ocena spójności społecznej w krajach „starej” Unii Europejskiej w latach 1995-2003. Przyjęto własną metodę kwantyfikacji spójności społecznej. Oceniana była na podstawie 3 wskaźników: mierników poziomu życia mieszkańców; wskaźników nierówności dochodowych oraz wskaźników zasięgu ubóstwa. Do obliczenia poziomu życia rozumianego jako „stopień zaspokojenia potrzeb ludzkich wynikający z konsumpcji dóbr materialnych i usług oraz wykorzystania walorów środowiska naturalnego i społecznego” zastosowano taksonomiczną metodę wzorca rozwoju. Za wskaźniki nierówności dochodowych przyjęto relację dochodów ludności należącej do najwyższego i najniższego kwintala dochodowego (20% ludności) oraz współczynnik Giniego. Zasięg ubóstwa oceniano na podstawie odsetka ludności uzyskujących ekwiwalentne dochody na osobę poniżej poziomu 60% mediany przeciętnych krajowych dochodów ekwiwalentnych. Oceny osiągniętej spójności społecznej w danym kraju dokonano na podstawie sumy rang trzech powyższych wskaźników.

Mimo że Singapur ma jedną z bardziej otwartych gospodarek na świecie oraz bardzo niski poziom wydatków publicznych na cele społeczne, to jednocześnie posiada rozbudowany system polityki społecznej. Składa się on z trzech głównych elementów: Centralnego Funduszu Przezornościowego, Rady Rozwoju Budownictwa oraz Rady Płac Krajowych. Instytucje te pozwalają rządowi Singapuru nie tylko rozwiązywać najpoważniejsze problemy społeczne, ale także kontrolować system polityczny wyspy, wpływać na wysokość płac oraz kształtować rynek mieszkaniowy. Polityka społeczna Singapuru charakteryzuje się wymuszą zaradnością, elastycznością oraz kooperacją z kapitałem zagranicznym. Ponieważ instrumenty polityki społecznej w Singapurze były tworzone w warunkach otwartej gospodarki oraz przy przestrzeganiu pewnych reguł porządku demokratycznego, można przypuszczać, że rozwiązania rozwinięte w tym wyspiarskim państwie staną się wyznacznikami trendów w polityce społecznej w innych krajach świata.