Emigracja zarobkowa i migracje powrotne to obecnie niewątpliwie najważniejsze problemy polskiej polityki migracyjnej. Kwestiom tym od lat poświęca się w naszym kraju wiele uwagi, szczególnie po 2004 r., w kontekście otwierania się kolejnych rynków pracy w Unii Europejskiej dla pracowników z Polski. Szacunki sprzed akcesji do Wspólnoty określały skalę uregulowanych wyjazdów zarobkowych z Polski na około 400-450 tys. osób rocznie, a ówczesne prognozy rozmiarów legalnego zatrudnienia Polaków za granicą bezpośrednio po wstąpieniu do Unii Europejskiej najczęściej przewidywały jego wzrost do poziomu około 600 tys. w krajach członkowskich. Wypowiedź autora to kolejny głos dotyczący tych zagadnień.

Analizowanym w artykule zagadnieniem są transfery prywatne. Autorka zastanawia się, jaka jest rola tych transferów w Polsce i jaki jest ich udział w dochodach. Wydaje się bowiem, że transfery prywatne odgrywają dużą rolę zwłaszcza w krajach rozwijających się. Szczególnie tam warto się przyjrzeć ich roli i sile, jaką wywierają na efektywne dochody. W artykule przeprowadzono również porównanie wyników uzyskanych dla Polski z rezultatami dla trzech wybranych krajów europejskich: Anglii i Danii (kraje reprezentujące przeciwstawny, liberalny i opiekuńczy typ polityki społecznej) oraz Niemiec (kraj, w którym miała miejsce specyficzna transformacja).

W artykule dokonano analizy obecnej liczby miejsc dla osób starszych w domach pomocy społecznej oraz przedstawiono prognozę zapotrzebowania na miejsca w takich domach do 2030 r. Zaprezentowano demograficzne starzenie się społeczeństwa Polski do 2050 r., omówiono instytucjonalne i nieinstytucjonalne form pomocy osobom starszym, wykonano symulację liczby niepełnosprawnych do 2030 r. dla subpopulacji osób w wieku 60–74 lat oraz 75 lat i więcej. Symulacja ta będzie podstawą do wykonania prognozy odnośnie do zapotrzebowania na liczbę miejsc w domach pomocy społecznej dla niepełnosprawnych seniorów.

Obecnie zachodzące zmiany w zakresie migracji zarobkowych Polaków skłaniają do zastanowienia się nad ich konsekwencjami w dłuższej perspektywie. Większość racjonalnych argumentów zweryfikowanych na podstawie doświadczeń innych państw w tym zakresie dowodzi, iż obecna fala migracyjna ulegnie zahamowaniu, a następnie odwróceniu. Do wniosków takich prowadzi analiza zmian, jakie następowały w państwach typowo emigracyjnych, które stawały się członkami Unii Europejskiej. Artykuł przedstawia doświadczenia innych państw członkowskich w tym zakresie.

Miniposady to jeden z kilkunastu instrumentów polityki rynku pracy w RFN, zreformowanych w latach 2003–2005 na mocy regulacji tzw. komisji Hartza. Aby zlikwidować „generowane przez państwo socjalne bezrobocie” i rozbudować sektor niskich płac, zdecydowano się na zaostrzenie kryteriów przyznawania świadczeń kompensacyjnych i obniżenie ich wysokości, a jednocześnie postawiono na rozwój miniposad. W artykule zamieszczono ocenę skuteczności miniposad w walce z bezrobociem.